Yaz geldiğine göre, benim adalardan ya da yaz aylarında adlarını daha çok andığımız semtlerden bina hikâyelerim yeniden başlayabilir. Aslında Büyükada’dan bir başka ev anlatmak üzere yola çıktım ama onu Corpi Köşkü’nden bahsetmeden anlatmam imkansız. Adalar Vakfı’nın pek güzel internet sitesinde bilgi dolu bir metin var. Oradan
Karaköy Palas şu günlerde bir sergi (*) vesilesiyle halka açıldı, ücretsiz içini gezip dolaşabiliyorsunuz. En alt katta eski banka kasaları bile görebiliyorsunuz. MİMARİ ÖZELLİKLER ŞÖYLE Binada G. Mongeri imzası, şanslıyız ki -sıkıcı bir dili de olsa- bir tanıtım plaketi var orada şöyle yazıyor: “İstanbul doğumlu
Bugün Şakir Paşa Ailesi denildiğinde ilk akla gelen binalardan biri; Arif Paşa Apartmanı ya da Sarıcazade Abdullah, Osmanbey Apartmanı. Çünkü Füreya Koral’ın son atölyesi buradaydı. Bu çok bilinen ve insanların sadece bunun için bile gitmek istedikleri yapı, bugün de sanatçıların yaşayıp çalıştığı, pek çok entelektüel, yaratıcı
Fransız mimar, sanat tarihçisi ve seyyah Albert Gabriel’in Türkiye’de yaşadığı döneme dair bir takım fotoğraflara bakıyordum. Ve bir fotoğrafa takıldım kaldım. Boğaziçi’nin en eski yalısı kabul edilen, hep Karlofça Antlaşması dönemiyle adı geçen Amcazâde Hüseyin Paşa Divanhanesi’nin içiyle ilgili Atlantis masallarına benzer anlatım ve hatta
İstanbul’da Taksim meydanından Asmalımescit’e gideceksiniz misal… Refik Saydam Caddesi’nden ilerlerken sola kıvrılır ve Tepebaşı’nda o enteresan binayı görürsünüz. Meşrutiyet Caddesi ile Karayel Sokak kesişimindeki Bodvi Apartmanı (Baudouy Binası). Günbatımı zamanıysa Haliç tarafından üzerine şahane bir ışık vurur, -ancak birkaç saniye mümkün olsa da- trafiği unutursunuz.
Zaman zaman “insan insanın kurdu, merak insanın yurdu” olabiliyor. Geçen hafta -yine- bir fotoğrafı görür görmez evden fırlayıp “Şu bina olabilir mi?” yürüyüşü yaparken bunu düşündüm. Bu merakla ve bu merakı faydaya dönüştürmekle ilgili bir şey. Ve bu çok güzel! BİR GREKIAN ESERİ DAHA Gümüşsuyu’nun
Lütfen hemen ne bulduğuma, şu fotoğraflara bakar mısınız? (Biri sarı renkli, diğeri siyah beyaz en eski olduğu belli olanlar. 1905 tarihliler) 1905 yılında kocaman görünen bu yapı şimdi etrafındaki koca binalar arasında mini minnacık ama yine de bir mücevher gibi parlıyor. Gecenin bir körü bu
Yıllar yılı önünden geçtiğim bir bina. Çok harap halini de, elden geçirilişini de, yeniden canlanışını da izledim (tabii ki fotoğraf da çekmişim). Aradım taradım bu kadar ‘ortada’ bir bina hakkında bilgi bulamayışıma -sanki ilk kez yaşıyormuşum gibi- şaşırdım. Sonra bir gün bu sitenin en sıkı
Malum 18. İstanbul Bienali, Christine Tohmé’nin küratörlüğünde Üç Ayaklı Kedi başlığıyla, Beyoğlu-Karaköy hattındaki 8 farklı mekânda başladı. Ben de iki sene önce Tiyatro Festivali’nin bu platforma getirdiği şahane bina yazılarından ilhamla tekrar İKSV’den Elif Ekinci’yi aradım (Ayşe Bulutgil sen de özleniyorsun) ve “Elif rotada yine normalde kolay kolay içine
Manzarası, güzel binaları, çay bahçeleriyle Moda’nın en güzel sokaklarından biri; eski adıyla Devriye, uzun yıllardır Ferit Tek Sokak. Peki Ferit Tek kim? En kısa tanımıyla, siyasetçi, diplomat, yazar; Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk İç işleri Bakanı. Paris, Londra, Varşova ve Tokyo’da büyükelçilik yapmış biri. Benim için eşi Müfide
Malum ‘Şakir Paşa Ailesi: Mucizeler ve Skandallar’ adlı dizi, kimine aileyi tanıttı, kimilerine ise aile üyelerini ve onların tarihini hatırlattı. Bana da ailenin yaşadığı yerlerle ilgili pek çok soru geldi. Daha önce Şakir Paşa Ailesi’nden Füreya Koral’ın yaşadığı ve ilk stüdyosunu açtığı El Irak Apartmanı‘nı
Efemera tutkunu bir illustratör olan Oya Başkara’nın 1900’lerin başından itibaren Türkiye’nin sosyal hayatını “fotoğraflarla” ve Oya’nın giyim kuşam tarihi bilgisiyle izleyebileceğiniz bir hesabı var: @raantique Çok severek izliyor ara ara da Oya’yı “Şu ev nerede şimdi acaba? Burası hangi bina? Sen bana bir bina yazsana”
Çok sevdiğim mimar Hasan Çalışlar’ın, Instagram’da oluşturduğu ve “Büyükada’nın Yaşlanmayan Modernleri” adını verdiği arşivine, bundan sonra sitenin bu bölümünden ulaşabileceksiniz.
