Röne Park ve Röne Park Gazinosu

Biliyorum, biliyorum, biliyorum…

Bina, mimari derken insan hikâyelerine fazla düştüm. ‘Çıkacağım’ ama dayanamıyorum. Bu pazar da azıcık yapayım; konum Röne Park olsun. İstanbul, Yeşilköy-Bakırköy-Ataköy sakinleri bilecektir.

Yıllaaaarrr sonra dün ilk defa, çokça adını geçirdiğim Röne Park’a gittim, birer çay içtik. Sinan “Söyle bakalım niye Röne” dedi ve bilemedim! Skandal. Meğer, Mösyö Röne (biralı fotoğrafta solda) isminde çok sevilen bir mekan sahibinden geliyormuş. Bir zamanların çok sevilen, ünlü isimlerin de sahneye çıktığı bu açık hava gazinosu-parkı yıllar içinde bugünkü haline gelmiş. 

O GAZİNODA KİMLER KİMLER SAHNEYE ÇIKARDI

O olmasa Bakırköy’ün hafızası kopuk olurdu diye düşündüğüm yazar Turgay Tuna; “Bakırköylü Rumlardan Mösyö Röne’nin işletmiş olduğu deniz kıyısındaki Röne Park, değil yalnız Yeşilköy’ün değil tüm İstanbul’un en şık gazino ve çay bahçelerinden biriydi. Bir zamanlar Bakırköy ve çevresindeki okulların balolarını, mezuniyet kutlamalarını yaptıkları Röne Park’ın sahnesinden geçen Guananis, Lena Martini, Şecaattin Tanyerli, Ateş Böcekleri, Angelo gibi sanatçıların sesleri mehtap ışığı altındaki yakamozların süslediği dalgaların seslerine karışmıştır” diyor.

LÜBNAN PRENSİ, MÖSYÖ RÖNE VE JACK NICHOLSON

“1900’lü yılların başlarında, Harbiye’de okuyan bir Lübnan Prensi, Aya Stefanoslu bir Rum kızını sevdi. Prens memleketine döndüğünde geride bıraktığı kızın hâmile olduğunu bilmeyecekti. Erkek çocuğun adı Röne konacak ve Röne çok uzun yıllar anneannesini annesi, annesini ise ablası bilecekti” deniyor; ronepark.com‘da, maalesef imza konulmayan yazıda…

Jack Nicholson da böyle biliyor musunuz? Çooook uzun yıllar, genç annesini abla, anneannesini anne biliyor. Gerçeği, Gugukkuşu filmiyle şöhreti patladığı dönemde, Time dergisinin hakkında yaptığı dosya çalışmasıyla (İşte gazetecilik!) öğreniyor. Bu alakasız bilgi de benden olsun…

HALİT ZİYA UŞAKLIGİL’DEN GELEN İSİM

Yeşilköy’ün yüzyıllarca var olan eski adı Ayastefanos’a Yeşilköy adını Cumhuriyet’in ilanından sonra, semt sakinlerinden yazar Halit Ziya Uşaklıgil verdiği ileri sürülüyor.

İşte o yıllarda Bay Röne, ailesine destek olmak için -bugün de hâlâ duran- fenerin hemen yanındaki Arap Nuri’nin balıkçı meyhanesinde çalışmaya başlamış, şef garson olmuş. 

YEŞİLLİK İÇİN O DÖNEM DE MÜCADELE VARMIŞ

Bundan sonrasını Haluk Akbaşlı yazısından ronepark.com‘dan alıntılayım: (Sitede imza yok. Ben iki ihtimal yazardan bahsetmiştim, ne mutlu ki Haluk Akbaşlı “Yazı benim” diye yazdı. Yani Haluk Akbaşlı anlatıyor.)

“1936 yılında, Yeşilköy yerlilerinin park dedikleri büyük yeşil alan imara açılmak üzere satılığa çıkartılacakken dönemin İstanbul il sağlık müdürünün devreye girmesi ile satış durduruluyordu. Osman Sait Kurşuncu Yeşilköy eski hükümet tabibiydi. Bu alanda oluşacak yapılaşmanın Yeşilköylülere bir ihânet olacağını iddia ediyor, çocuklara oyun alanı, büyüklere ise nefes alacakları bir yeşil alan kalmadığını, kalmayacağını savunuyordu. Ancak parkın satışının durdurulması yeterli olmadı, Fransızlardan kalan eski bir taş bina vardı parkın içinde. Gece olduğunda, iti, uğursuzu bu binada âlem yapıyorlardı. Halk rahatsızdı. Yeşilköy karakolu baş komiseri Temel Ayanoğlu, parkı islâh etmeye karar vermiş, burayı ailelerin gece – gündüz korkmadan, çekinmeden girip çıkabileceği bir yer hâline getirmeyi kafasına koymuştu. Şu, Arap Nuri’nin meyhânesinden tanıdığı genç, atak, dürüst ve işinin erbâbı Röne bu işi kıvırabilir miydi acaba?”

AH O ANGELO

“Aylık 2.5 lira kira karşılığında Röne, parkın içine kurulan gazinoyu işletmeye başladı. Kısa zamanda tanınan ve sevilen mekân, Yeşilköy’ün simgelerinden biri olmuştu. Yunanlı bakanlar, Türk sinema yıldızları Mösyö Röne’nin Park Gazinosu’nun müşterileri arasına girmişlerdi. (…) Gazinonun bulunduğu yerde, kayaların olduğu yere inen emniyetsiz beton merdivenden aşağı iner, mantarımsı yapılı, garip delikli kayaların üzerinden atlayıp denize girer, taşların arasında yaktığımız ateşle ısınan öylesine bir teneke parçasının üzerinde topladığımız midyeleri pişirir, tuttuğumuz gümüşlerden boklu kebaplar yapardık. Bisikletlerimizi Adil Abi’ye tamir ettirir, Babula’nın açmalarını yer, Kapri’nin karşısında Roma Dondurmacısı’ndan dondurma alırdık. Arif Şenel ilkokuluna ve Reks sinemasına giderdik. Çınar Otel’in önündeki yeşil sahada, Gökmen abiyi, Yasin abiyi ve Galatasaray’a transfer olacak olan Çilli Mehmet’i seyrederdik. Balıkçı kahvesinde bira-patates götürür, akşamları Angelo’nun ışıklarına (Benim de anne-babamın nişanı orada yapılmış; annem pek severdi Angelo da Angelo) bakardık. 

ŞAHANE ANLATIM DEĞİL Mİ?

“Çitlembik / patlangoç ve at kestanesi savaşları yapardık. Sabina’ya ya da Yeşilyurt deniz kulübüne üye olur, denize oradan girerdik. Pazar sabahları, iki dirhem bir çekirdek giyinmiş insanların kiliselerine gidişlerini izlerdik. Ya patenlerimizle faytonların arkasına takılır, ya da Havaalanının yanından geçen çevre yolu henüz inşaat halindeyken, o bomboş yolda bisiklet yarışları yapardık. Öğlen uykumuzdan, Migros kamyonlarının sesi ile uyanırdık. Turşucu Şükrü’den bol acılı turşu suyu içerdik. Baharistan sokağın Rönepark’a bağlanan köşesinde gecenin geç saatlerine kadar oturur, evlerimize analarımız balkonlardan adlarımızı bağırdığında dönerdik. (…) 1973’te İzmir’e dönerken çok ağladım. Delikanlılığa geçerken çocukluk arkadaşlarımı ardımda, Yeşilköy’de bırakıyordum. Sonraki yıllarda İstanbul’a geldiğimde çoğu kez, Baharistan sokak ve Rönepark’ta buldum kendimi. Sokağımız çok değişmemişti. Ama Rönepark… Deniz doldurulmuş, yürüyüş alanları yapılmıştı. Hâlbuki, Rönepark benim çocukluğumun sembolüydü. Rönepark’taki beton merdiven benim çocukluğumdu… (….) Bir gün yolunuz Yeşilköy’e düşerse, ve olur da Rönepark’a girerseniz, salıncaklarda sallanan abi ve onu sallayan kardeşinin orada olduğunu hissederseniz… …yanılmıyorsunuz demektir. Belki merdiven yıkılmış, belki basamaklar kayıp. Ama onlar hâlâ oradalar… Tıpkı Mösyö Röne gibi…”