“İstanbul’da en beğendiğin yalı hangisi?” deseler, görsel olarak ilk aklıma gelen o olur… Eskiden ismini bile bilmez; “Fıstık çamıyla bütünleşen bir tek katlı yalı var, Kandilli’de” diye tarif ederdim. Meğer Sedad Hakkı Eldem yapısı imiş. Zamanında içinde yaşayanlar nedeniyle Neslişah Sultan Yalısı ya da Sultan’ın
Bu binadan binaya, insandan insana geçtiğimiz hikâyelerden biri… Buyrunuz… İnsan, parası olsa Bruno Taut Evi’ni almayı hayal etti diye yuhalanır mı? Zamanında bu da olmuştu sayın seyirciler:) Yıl 2020; “Ketçap seviyorum” desem “Mayonezin nesi var” diyenlerin üzerime gelebileceği eski twitter, yeni x ortamında, mimar Bruno
Kuruçeşme’de tam yol ayrımındaki ikiz yalıları düşünün; orası Ali Vafi Köşkü, arkası da Ali Vafi korusu. İnternette bu yapılar hakkında pek çok -kopyala yapıştır- bilgi var. Ortalaması şöyle:) Ali Vafi Köşkü’nün eski isimleri Ayvazpaşazade Yalısı ile Memduh Paşa Yalısı. Ermeni bir bankere aitmiş ve 1915
Üç sene öncesine kadar, İstanbul Anadolu yakasındaki bir semtin, Şenesenevler’in adını hiç duymamıştım. Önce ismi -çok- hoşuma gitti, sonra yapısı. Annemler bir süre orada yaşadığı için gittim, geldim. Semtin adını söylediğimde “Ah sen eski halini bir bilsen, iki katlı, bahçeli evler doluydu”yu dinledim. Kendime de
Türkiye’de Ağa Han -Aga Khan- ödülü almış ilk yapı Turgut Cansever mimarisi ile Bodrum’daki Mica-Ahmet Ertegün Evi. Geçen yaz bir ‘arkası yarın’ şeklinde, en sonunda içine de girerek yazdığım evin yapım tarihi 1971-1973 arası. Bodrum’da Turgut Cansever imzalı ve yine Ağa Han ödüllü bir yer
Pınar Özgün bana Emeç Apartmanı’nı (Emeç Yalısı ve Yalı Apartmanı’nı da) o kadar güzel anlattı ki, “Konuk yazarım olun” dedim. Pınar Hanım bir eski İstanbul, Suadiye nostaljisi de yaşatarak anlatıyor: “Suadiye’de, Emeç Apartmanı’nda oturuyorum. Burası, gazeteci ve siyasetçi Selim Ragıp Emeç’in villasının yerine yapılan apartmanlardan
Pınar Özgün’ün konuk yazar olarak Emeç Apartmanı’nı, Suadiye semtinin eski günlerini anlattığı yazıda gazeteci ve siyasetçi Selim Ragıp Emeç’in villasının yerine yapılan, denize bakan bir diğer apartman da anlatılıyordu. Yalı Apartmanı. Yalı Apartmanı, Çetin Emeç’in yaşadığı ve ne yazık ki 7 Mart 1990 tarihinde apartmanın
İlginç mimarisiyle dikkatleri çekebilicek bir yapı: Kınalıada Camii. Saime – Raif Fikret Kurt Yalısı’nı yazdıktan sonra gördüm ki, zamanında Kınalıada’da bugün caminin bulunduğu arazinin de sahibi onlar. Raif Bey araziyi cami yapımı için bağışlamış. Şanlıyız ki caminin bahçesinde tarihini anlatan bir yazıt var. Oraya göre
Bu hesap ve sitenin dikkatli okuyucuları şu iddiamı sıkça yinelediğimi fark eder; “İyi mimarlık hissedilir”. Bazen bir binaya daireye girdiğinde hemen hissediyorsun ve şöyle garip bir cümle aklından geçiyor: “Bunu bir mimar yapmış”. İstanbul Harbiye’de, Cumhuriyet Caddesi üzerinde bir bina var. İçinde benlik bir şey
Kınalıada’ya gitmeden Arkitekt dergisi arşivine bir bakayım dedim. Tek bir bina, bir yalı çıktı karşıma… Gide gele deniz kenarı binalarını biraz bildiğim bir ada. Ama yalıyı bilemedim. Fotoğrafları büyütüyorum, ayrıntılara bakıyorum ama yok, tanımıyorum. Sonra yazar Ayfer Tunç’un bana “Nilay bu binayı biliyor musun?” diyerek
TED Üniversitesi’nde, İngiliz edebiyatı alanında bir akademisyen olarak görev yapan Cemre Mimoza Bartu, mart ayında bana bir mesaj atarak şöyle demişti: “Podcastlerinizi dinlediğim ve Her Umut Ortak Arar sayfanıza baktığımda, aklımda ilk beliren ev, yıkılacağını düşündüğüm ama asla yıkılmamasını istediğim bir yapı; Ankaralı mimar Kadri Erkman’ın evi”.
Büyükada’daki Corpi Köşkü ile onun ‘devamındaki’ biraz saklı, mütevazı, güzel Lütfi Kırdar Evi’ni bizlere, iki yaz önce Kırdar’ın oğlu, diplomat Üner Kırdar anlatmıştı. Mimar Hasan Çalışlar ile yaptığımız “Büyükada’nın Yaşlanmayan Modernleri” gezisinde… Üner Bey, 1933 yılı doğumluymuş. Geçtiğimiz nisan ayında da vefat etmiş. Onu da
Çok sevdiğim mimar Hasan Çalışlar’ın, Instagram’da oluşturduğu ve “Büyükada’nın Yaşlanmayan Modernleri” adını verdiği arşivine, bundan sonra sitenin bu bölümünden ulaşabileceksiniz.
