Osmanbey’de Şark Apartmanı.
Birkaç sene önce çekilen bir fotoğrafından sonra daha da yıpranmış, öyle terk edilmiş.
Mimarı da kapıda yazmasa bilgisini bulmadım yazılı. Bir Ermeni mimar Şabuh Hançer’in imzası var.
Ya bu isim ve görüntüde, şehrin her dönem merkezi yerinde bir apartman; mutlaka bir hikâyesi olmalı. Ama ne, nasıl?
Bilen, elinde bir ipucu olan yazsın.
Yoksa Şark’ta mıyız? Bekleyecek miyiz?
Bu sitede kimi zaman mimarları, kimi zaman da yaşayanlarıyla renklenen bir takım bina hikâyeleri paylaşsam da, her daim bir görsel şölen vaat ettiğim söylenemez:) Ancak Gözde Kumru sağolsun bu apartman fotoğraflarına bakmaya doyamıyorum, Emin Halid Onat ile Ercüment Kalmık için de bundan aşağısı olmamalıydı zaten.
Apartmanların giriş katının dükkân ya da benzeri kâr getiren yapılar olarak tasarlanması fikri, -en azından Türkiye’de gördüğüm kadarıyla- neredeyse apartman fikriyle eş zamanlı… Ama bizim göz hizamızda onlar olduğundan muhtemelen, bir binanın altındaki işletmenin karakteri tüm binanın algısını etkiliyor. Harbiye’deki Kervansaray Apartmanı. GİRİŞ TÜM ALGIYI
GÜMÜŞ APARTMANI BAHANE, TÜLİN ZANBAKOĞLU ŞAHANE! Bir hazine buldum; Arkitekt Dergisi Ayaspaşa sayısı! Ve orada Tülin Zanbakoğlu adında bir ‘ilginç’ kadının farkına vardım. 1993 yılına ait dergide “Gümüşsuyu’nda Bir Kitap Butiği”nden bahsediliyor; isim yok (t. zanbakoğlu – traditional design & book store imiş). “İnönü Caddesi, no 63” deniliyor. Artık
Le Corbusier; sanırım mimarlık söz konusu ise öğrenilen ilk beş isimden biri… ‘Oyunu’ değiştirenlerden… 1887 İsviçre doğumlu; mimar, mobilya tasarımcısı, heykeltraş, ressam, yazar. 2. Dünya Savaşı’ndan sonra ortaya çıkan konut sorununa karşı çok düşünenlerden. Marsilya’da, savaş sonrası evsiz kalan Fransızlar için tasarladığı Unite d’Habitation (Barınma
Konuk yazarım yüksek mimar Banu Uçak, Selma ve Ragıp Devres’in izinden, Side Müzesi’nin ardından şimdi de pek çoğumuzun İstanbul’un Bebek semtinden aşina olduğu ‘o villa’yı anlatıyor: “Devres ismi aslında bana arkeoloji tarihinden değil, mimarlık tarihinden aşinaydı. Bebek koyunda, görkemi sadeliğinde, gizli mücevher gibi bir villanın işvereni
İçinde kabul salonu, yatak odaları, banyo ve kütüphane olan köşk, karadan 70 metre uzaklıkta deniz tabanına dikilen kazıklar üstüne inşa edilmiş; ahşap bir iskele yolla karaya bağlanmış. Deniz Köşkü, İstanbul Belediyesi tarafından 1935 yılında, 43 gün gibi kısa bir sürede tamamlamış. 14 Ağustos’ta kullanıma açılmış.
Gümüşsuyu’ndaki Hacı İzzet Paşa Sokak’dan birkaç defa burada söz açmıştım. Benim yazdıklarımdan Ekselsiyor ve Cili apartmanları ile Rota ya da Açıkdeniz Apartmanı’nın bir cephesi buradadır. Çam Palas henüz yazamadım ama pek kıymetlidir. Arka cephelerinden kimi sıradan görünen buradaki binalar muhteşem deniz, Boğaz, Dolmabahçe, Kız Kulesi
Çok sevdiğim mimar Hasan Çalışlar’ın, Instagram’da oluşturduğu ve “Büyükada’nın Yaşlanmayan Modernleri” adını verdiği arşivine, bundan sonra sitenin bu bölümünden ulaşabileceksiniz.
4 Yorumlar
DİDEM AVINCAN
Tarih: 15:54h, 14 AğustosÇok ama çok özel bir apartman hakikaten, uzun uzun baktırıyor kendine, 10 Mart 1947 Cumhuriyet Gazetesi’nde Yüksek Mimar Vram Şabuh Hançer yazılı bir vefat ilanı gördüm, bir de 89 yılından birkaç fotoğraf, e-postayla gönderiyorum, sitedeki arşivi için.
Aydan
Tarih: 14:03h, 06 EylülMerhaba az önce önünden geçip uzun uzun baktım. Ne güzel bir yapı, tarihi eser. Keşke şu an ruhuna uygun kullanılıyor olsaydı.
Y.mimar Seda Bildik Erdoğmuş
Tarih: 13:25h, 25 AralıkNilay hanımcım
Bende Taksim meydandaki Şark apartımanına beklerim
Malum cumhuriyet dönemi artdeco modern apartmanların önemli özelliklerinin izleri bizde de
görünüyor
adıda aynı olduguna göre belkide bir bag vardır
selamlar
Nilay Örnek
Tarih: 12:53h, 28 AralıkMerak ediyorum sizinkinin de içinin…