Taksim Palas Apartmanı

1950 ‘li yılların ortalarında TAKSİM PALAS Apartmanında oturuyorduk. Babam emekli Tabip Albay Dr. Ahmet Saim Sağlık idi. Kendisi Operatör Jinekolog ‘du. GATA ‘da da çalışmış idi. Taksim Palas ( ya da TAXIM PALACE ) hem muayenehane hem de evimizdi. Daha sonra Talimhane Recep Paşa Caddesi ‘ne Gülen Apartmanı ‘na taşındık , Taksim Palas babamın muayenehanesi olarak hizmete devam etti.

Oraya ait anılarım çocukluk anıları. Bir kısmı hatırladıklarım , bir kısmı bana sonraları anneannem tarafından aktarılanlar.

01.10.1953 doğumluyum. Adım Mehmet Fatih Sağlık. 1955 ‘te kardeşim Ahmet Nuri Sağlık doğdu. Annemin adı Beyhan Sağlık idi , İngiliz edebiyatı mezunu idi.

Zayıf bir çocuktum ,pek iştahlı değildim. Anneannem beni beslemek için asansörü kullanırdı. Bir kaşık ye , bir kat yukarı , bir kaşık daha , bir kat aşağı…. Anneannem Hatice Togaç ( Selen soyadını da kullanıyordu ) benim ve kardeşim için çok vakit ayırırdı. Annem ile babamı 1962 ‘de Almanya ‘da bir trafik kazasında kaybettikten sonra bize o baktı.

Sık sık binanın arkasındaki kilisenin bahçesine gezmeye götürürdü bizi. Ve anneannem anlattı yıllar sonra ben 2 yaşındayken 6-7 Eylül 1955 ‘te neler olduğunu. Olaylar başladığında büyük bir kargaşa başlıyor. Babam Albay üniformasını giyiyor derhal. Bizi ziyarete gelen ve Kore savaşına katılmış olan dayım da Yüzbaşı üniformasını giyiyor. Muhtemelen bina girişindeki “Jinekolog” tabelası “bunlar da gavur” , çıkalım yukarı dürtüsünü harekete geçiriyor bir grubun. Gürültü patırtı kapıya geldiklerinde babam ve dayımı üniformalı görünce afallıyorlar. “Af edersin komutanım” diye merdivenleri inip gidiyorlar. Ailece yaşadığımız ve TAKSİM PALAS Apartmanının yaşadığı bir parça tarih.

Bir anım daha var biz o apartmanda otururken meydana gelen ve hafızamdan silinmeyen. Babamla bir züccaciye dükkanından çıkıyorduk. Muhtemelen 1958-1959 olabilir. Sanırım züccaciye dükkanı karşıdaki Fransız Başkonsolosluğu ‘nun devamındaki köşede idi. Biz dükkandan çıkarken içeri giren bir adam babamın ayakkabısına bastı. “Af edersin Bayım” dedi. Hemen cebinden bez mendilini çıkartıp eğildi ve babamın ayakkabısını silmeye başladı. Babam adamı kulundan tutup kaldırdı “istirham ederim” dedi. O zamanlar Beyoğlu öyle bir yerdi. Hatta anneannemin anlattığına göre çok önceleri gezerken parfüm kokuları yayılırmış yandan geçen Hanımefendi ‘lerden. “Fleur d’Amour” isimli bir parfüm çok revaçta imiş o zamanlar.
Bir de emir eri vardı babamın , adı Hamdi idi. En büyük zevkim Hamdi ‘nin kepini kapıp İstiklal Caddesi ‘ne fırlatmaktı pencereden. Zavallı , ben şimdi nasıl inip alacağım kepimi , inzibatlar beni görürse ceza yerim diye dövünürdü. O dönem benim için asker demek Hamdi demekti artık. Ne zaman Taksim civarında bir geçit töreni olsa “Hamdiler geçiyor” diye sevinirdim.

Davetler ve misafir ağırlamaları olurdu ayda birkaç kez Taksim Palas ‘ta otururken. Aşçı bir bayan gelir , yemekleri , mezeleri hazırlardı. Ve beni bugün bile rahatsız eden ancak o dönemler olağan sayılan bir olay , ıstakoz pişirme ritüeli hep aklıma takıldı kaldı. Büyük bir tenceredeki kaynar suya canlı canlı atılırken zavallı ben mutfaktan dışarı çıkarılırdım. Bir keresinde sandalyeye çıkıp tencerenin içini birkaç saniyeliğine gördüm ve o manzarayı hala unutamadım. O zamanlar ‘sosyete’ kavramı bugünkünden farklı idi. Tanık olduğum davetlerde doktorlar , eczacılar , rütbeli askerler , mühendisler , mimarlar bir araya gelirlerdi. Bu yakın dostlar arasında binanın altındaki Taksim Eczanesi sahipleri de vardı.